książki Haliny

  𝘗𝘰𝘯𝘪𝘦𝘥𝘻𝘪𝘢ł𝘦𝘬     𝟣𝟨-𝟢𝟤-𝟤𝟢𝟤𝟨     ℤ 𝕒𝕡𝕠𝕨𝕚𝕖𝕕 ź 𝕣𝕖𝕔𝕖𝕟𝕫𝕛𝕚 ____________________ Dzień dobry. Witam Was bardzo serdecznie. W najbliższym czasie na moim blogu pojawią się recenzje trzech niezwykłych książek. Każda z nich jest zupełnie inna, co może Was zdziwić, że moje gusta obejmują tak szerokie spektrum. Są jednak gatunki, których unikam, bo nie przemawiają do mnie, na przykład horrory. Kiedy więc mój wnuczek zobaczył jedną z okładek, zapytał zaskoczony: „Babciu, mówiłaś, że nie czytasz takich książek?” bo sądził, że to horror. Okładka 𝑹𝒊𝒈𝒐𝒓 𝑴𝒐𝒓𝒕𝒊𝒔 może sugerować strach i grozę, ale książka horrorem nie jest. To opowieść, która w dosadny sposób obnaża ludzkie słabości, pokazuje pęd do sławy w mediach i jego konsekwencje. 𝑱𝒂𝒄𝒆𝒌 𝑷𝒊𝒆𝒌𝒊𝒆 ł 𝒌𝒐 𝒊 𝑻𝒐𝒎𝒂𝒔𝒛 Ż 𝒂𝒌 napisali o tym po mistrzowsku.   Druga pozycja, 𝑴𝒂𝒓𝒕𝒘𝒆 𝒌𝒘𝒊𝒂𝒕𝒚 𝑴𝒂𝒓𝒕𝒚 𝑹𝒆𝒊𝒄𝒉 , to powieść true crim...

  𝘕𝘪𝘦𝘥𝘻𝘪𝘦𝘭𝘢 𝟣𝟧-𝟢𝟤-𝟤𝟢𝟤𝟨 ℂ 𝕪𝕥𝕒𝕥 𝕟𝕒 𝕟𝕚𝕖𝕕𝕫𝕚𝕖𝕝 ę __________________ Dzień dobry. Witam Was bardzo serdecznie. 𝑻𝒆𝒈𝒐, 𝒏𝒂 𝒄𝒐 𝒅𝒐 𝒌𝒐ń𝒄𝒂 𝒏𝒊𝒆 𝒎𝒂𝒎𝒚 𝒘𝒑ł𝒚𝒘𝒖, 𝒏𝒊𝒆 𝒎𝒖𝒔𝒊𝒎𝒚 𝒓𝒐𝒛𝒖𝒎𝒊𝒆ć. 𝑫𝒂𝒋𝒎𝒚 𝒔𝒐𝒃𝒊𝒆 𝒄𝒛𝒂𝒔. 𝑴𝒖𝒔𝒊𝒎𝒚 𝒃𝒚ć 𝒄𝒊𝒆𝒓𝒑𝒍𝒊𝒘𝒊. 𝑾𝒔ł𝒖𝒄𝒉𝒊𝒘𝒂ć 𝒔𝒊ę 𝒘 𝒔𝒘𝒐𝒋𝒆 ż𝒚𝒄𝒊𝒆. 𝑰 𝒅𝒂𝒘𝒂ć 𝒔𝒐𝒃𝒊𝒆 𝒔𝒛𝒂𝒏𝒔ę - ks. Jan Kaczkowski Ps. Te słowa uczą, że nie wszystko musimy rozumieć ani kontrolować, ważne jest cierpliwe słuchanie siebie i dawanie sobie czasu oraz szansy. ____________________ Życzę Wam pięknej i dobrej niedzieli. ʜᴀʟɪɴᴀ .

  𝘚𝘰𝘣𝘰𝘵𝘢   𝟣𝟦-𝟢𝟤-𝟤𝟢𝟤𝟨 *ℝ𝔼ℂ𝔼ℕℤ𝕁𝔸   * ________________ Dzień dobry, witam Was ponownie bardzo serdecznie. W thrillerach Magdaleny Zimniak zaczytuję się od dawna i jeszcze nigdy się nie zawiodłam. Każda książka autorki to gwarancja napięcia, zaskakujących zwrotów akcji i wnikliwego wglądu w ludzką psychikę. Sięgając po 𝑂𝑠𝑡𝑎𝑡𝑛𝑖 𝑢𝑝𝑎𝑑𝑒𝑘, wiedziałam, że czeka mnie opowieść, która nie pozwoli mi o sobie zapomnieć, bo autorka potrafi splatać mrok z prawdą o człowieku w sposób, który długo pozostaje w mojej pamięci 𝑂𝑠𝑡𝑎𝑡𝑛𝑖 𝑢𝑝𝑎𝑑𝑒𝑘 to bardzo dobrze skonstruowana, zagmatwana fabuła pełna zwrotów akcji. Magdalena Zimniak odsłania ją krok po kroku, a mimo że liczy ponad pięćset stron, czytałam ją z niesłabnącym zainteresowaniem. Napięcie narastało z każdym rozdziałem, a gdy wydawało się, że wiadomo już wszystko, następował gwałtowny zwrot wydarzeń, który potęgował moje emocje i nie pozwalał mi oderwać się od lektury. ᴢ ᴄʏᴋʟᴜ ʜᴀʟɪɴᴀ ...

  𝑆𝑜𝑏𝑜𝑡𝑎    𝟷𝟺-𝟶𝟸-𝟸𝟶𝟸𝟼    ℙ 𝕣𝕫𝕖𝕔𝕫𝕪𝕥𝕒 ł 𝕒𝕞 𝕚 𝕡𝕠𝕝𝕖𝕔𝕒𝕞 ________________________ Dzień dobry. Witam Was bardzo serdecznie. Przeczytałam i gorąco polecam nową powieść 𝑾𝒊𝒌𝒕𝒐𝒓𝒊𝒊 𝑮𝒊𝒔𝒄𝒉𝒆 𝑫𝒐𝒎 𝒏𝒂 𝑮𝒓𝒐𝒃𝒍𝒂𝒄𝒉 . Styl autorki poznałam przy dylogii 𝑴𝒊 ł 𝒐 ść, 𝒘𝒐𝒋𝒏𝒂 𝒊 𝒕𝒂𝒋𝒆𝒎𝒏𝒊𝒄𝒂 𝒑𝒂𝒑𝒊𝒓𝒖𝒔𝒖 i od razu przekonałam się, że potrafi dotknąć duszy, wzruszyć i obudzić coś prawdziwego. Dla mnie to nie była zwykła lektura, lecz prawdziwa uczta literacka. Nie mogłam oprzeć się pokusie sięgnięcia po kolejną powieść autorki i nie żałuję ani chwili. Przeżyłam niezwykłą podróż w czasie, a w recenzji 𝑫𝒐𝒎𝒖 𝒏𝒂 𝑮𝒓𝒐𝒃𝒍𝒂𝒄𝒉 opowiem więcej o wszystkich wrażeniach. Już dziś mogę z pełnym przekonaniem stwierdzić, że warto było po nią sięgnąć i poświęcić czas na lekturę. Teraz już się z Wami żegnam, życząc dobrego i spokojnego dnia oraz miłego popołudnia. ʜᴀʟɪɴᴀ ___________ Wydawnictw...

  𝘗𝘪ą𝘵𝘦𝘬   𝟣𝟥-𝟢𝟤-𝟤𝟢𝟤𝟨    ℤ 𝕒𝕡𝕠𝕨𝕚𝕖𝕕 ź ___________ Dzień dobry. Witam Was bardzo serdecznie. 𝑱𝒐𝒂𝒏𝒏𝒂 𝑱𝒂𝒙 – 𝒁𝒂𝒈𝒖𝒃𝒊𝒆𝒏𝒊 𝒘 𝒎𝒓𝒐𝒌𝒖 – 𝒑𝒓𝒆𝒎𝒊𝒆𝒓𝒂 𝟏𝟐 𝒍𝒖𝒕𝒆𝒈𝒐 𝟐𝟎𝟐𝟔 𝒓. O twórczości Joanny Jax mogłabym mówić bez końca, bo za każdym razem zachwyca mnie niezwykła umiejętność autorki snucia historii, które mnie nieodmiennie poruszają. Dlatego po jej książki sięgam w ciemno, mając pewność, że czeka mnie coś wyjątkowego.   Od dawna twórczość Joanny Jax zajmuje szczególne miejsce w moim czytelniczym sercu. Każda powieść autorki przenosi mnie do świata, w którym historia splata się z emocjami, a losy bohaterów wciągają tak bardzo, że trudno mi się od nich oderwać. Autorka potrafi tchnąć życie w opowieści, które pozostają ze mną jeszcze długo po lekturze.   Nie przeczytałam jeszcze wszystkich książek Joanny Jax, ale ostatnią, o której Wam opowiadałam, była to 𝑲𝒐𝒍𝒐𝒓 𝒛𝒆𝒎𝒔𝒕𝒚, historia pełna na...

  𝘊𝘻𝘸𝘢𝘳𝘵𝘦𝘬   𝟣𝟤-𝟢𝟤-𝟤𝟢𝟤𝟨 *ℝ𝔼ℂ𝔼ℕℤ𝕁𝔸   * ________________ Dzień dobry, witam Was ponownie bardzo serdecznie. Zanim sięgnęłam po 𝑈ł𝑢𝑑ę ś𝑤𝑖𝑡𝑎𝑛𝑖𝑎 słyszałam wiele dobrego o stylu Izabelli Agaczewskiej. Mówiono, że proza autorki jest nasycona emocjami, a jednocześnie subtelna i wyważona, że każde zdanie ma w sobie smak i znaczenie, wciąga tak mocno, że przestaje się być obserwatorem i zaczyna przeżywać wszystko razem z bohaterami. Szybko przekonałam się, że te opinie wcale nie są przesadzone. 𝑈ł𝑢𝑑𝑎 ś𝑤𝑖𝑡𝑎𝑛𝑖𝑎 od pierwszych stron przyciągnęła mnie swoją nierzeczywistością. To historia, w której trudno odróżnić prawdę od złudzenia, a pragnienia bohaterów nieustannie zderzają się z rzeczywistością. Autorka prowadziła mnie coraz głębiej w świat pełen uczuć i wątpliwości, przez krainę wspomnień, w której nic nie było oczywiste, a każda chwila potrafiła zmienić bieg wydarzeń w zupełnie nieoczekiwany sposób. To nie jest książka, którą można...