ŚLEDZTWO W CIENIU LAT TRZYDZIESTYCH

 

𝘗𝘰𝘯𝘪𝘦𝘥𝘻𝘪𝘢ł𝘦𝘬  𝟢𝟫-𝟣𝟣-𝟤𝟢𝟤𝟨

*ℝ𝔼ℂ𝔼ℕℤ𝕁𝔸*

____________

Nie jest tajemnicą, że lubię powieści, które przenoszą mnie w przeszłość i pozwalają zajrzeć w świat, którego już nie ma. Szczególnie interesują mnie historie osadzone w dawnych realiach, w których obok codziennych trosk i ludzkich dramatów pojawia się tajemnica wymagająca rozwiązania. Kiedy sięgnęłam po 𝘋𝘰𝘣𝘳𝘰𝘥𝘻𝘪𝘦𝘫𝘬ę Sabiny Waszut, wiedziałam, że czeka mnie spotkanie z przedwojennym Śląskiem. Nie przypuszczałam jednak, że autorka zaprosi mnie tym razem do świata kryminału retro. Na tapet wzięła prawdziwą historię porwania Halinki Brytus, niemowlęcia uprowadzonego w środku dnia prosto z ulicy. Mieszkańcy tamtych czasów mogli śledzić przebieg dochodzenia, a dzięki autorce mogłam poznać tę historię również ja.

ᴢ ᴄʏᴋʟᴜ ʜᴀʟɪɴᴀ ᴘʀᴢᴇᴄᴢʏᴛᴀᴌᴀ ɪ ʙᴀʀᴅᴢᴏ ᴘᴏʟᴇᴄᴀ:

𝗦𝗮𝗯𝗶𝗻𝗮 𝗪𝗮𝘀𝘇𝘂𝘁 – 𝗗𝗼𝗯𝗿𝗼𝗱𝘇𝗶𝗲𝗷𝗸𝗮 – 𝗽𝗿𝗲𝗺𝗶𝗲𝗿𝗮 𝟬𝟵 𝘄𝗿𝘇𝗲ś𝗻𝗶𝗮 𝟮𝟬𝟮𝟲 𝗿. – 𝗪𝘆𝗱𝗮𝘄𝗻𝗶𝗰𝘁𝘄𝗼 𝗠𝗮𝗻𝗱𝗼

ᴛʏᴛᴜᴌ ʀᴇᴄᴇɴᴢᴊɪ: Ś𝗹𝗲𝗱𝘇𝘁𝘄𝗼 𝘄 𝗰𝗶𝗲𝗻𝗶𝘂 𝗹𝗮𝘁 𝘁𝗿𝘇𝘆𝗱𝘇𝗶𝗲𝘀𝘁𝘆𝗰𝗵

__________________________________________

Katowice, jest rok 1935. W tle rozgrywają się wydarzenia związane z rosnącą pozycją Hitlera, ale Katowice mają wówczas własny powód do niepokoju. Mieszkańcy żyją porwaniem małej Halinki i z uwagą śledzą każdy postęp policyjnego śledztwa.

 

Bieda potrafi wydobyć z człowieka to, co najgorsze. Popycha do czynów, na które w innych okolicznościach być może nigdy by się nie zdobył. Porwania dzieci w tamtych czasach należały do rzadkości, a jednak Halinka Brytus zostaje uprowadzona w biały dzień, na oczach innych ludzi. Wszystko zostaje wcześniej starannie zaplanowane. Podstępem odsyła się jej opiekunkę do domu, w którym podobno zasłabła jej pracodawczyni. Młoda gosposia nie potrafi jednak przekazać śledczym żadnych konkretnych informacji, które mogłyby pomóc w odnalezieniu dziewczynki.

 

Sprawą zajmuje się podkomisarz Teo Urbanek, postać stworzona na potrzeby powieści. Choć pojawiają się kolejni podejrzani i nowe tropy, coś w całej tej historii nie daje mu spokoju. Ma wrażenie, że śledczy nie dostrzegają wszystkiego, a niektóre ślady pozostają niezbadane. Im bardziej sprawa wydaje się posuwać naprzód, tym mocniej Teo przeczuwa, że kryje się za nią coś znacznie bardziej niepokojącego.

 

Sam Teo wzbudził moją sympatię i zainteresowanie. To człowiek, który odważył się pójść własną drogą, choć oznaczało to sprzeciwienie się rodzicom i rodzinnej tradycji. Wszyscy mężczyźni w jego rodzinie pracowali w hucie, która najpierw odbierała im zdrowie, a później życie. On wybrał policyjny mundur. Po ciężkiej chorobie ojca i rozstaniu z narzeczoną, która szybko znalazła pocieszenie w ramionach innego mężczyzny, postanowił pozostać kawalerem. Jego największą radością stała się hodowla gołębi. Porwanie dziecka bardzo nim wstrząsnęło, dlatego razem ze swoją ekipą angażuje się w poszukiwania.

 

Kiedy zostaje odnaleziony kocyk dziewczynki, zabrudzony czymś czerwonym, pojawia się obawa, że poszukiwania mogą zakończyć się tragicznie. Zdesperowani rodzice wyznaczają nagrodę za informacje, które pomogą odnaleźć córkę, lub za jej odzyskanie. Wkrótce na komendzie pojawia się kobieta, której mąż podobno cudem odnalazł dziecko porzucone w krzakach. Późniejsze śledztwo wykaże jednak, że cała sprawa wyglądała zupełnie inaczej, a za porwaniem dziewczynki stoi rozbudowana siatka przestępcza.

 

W całej tej historii pojawia się również Stefania Zizikówna. Pochodzi z wykształconej rodziny, która niegdyś dobrze prosperowała, ale trudniejsza sytuacja materialna zmusiła ją i matkę do zamieszkania w niewielkim mieszkaniu. Stefania pracuje w sklepie z akcesoriami dla niemowląt, gdzie sprzedawane są między innymi wózki. Pewnego dnia pojawia się tam kobieta zainteresowana zasłonkami w kolorze wózka, który wcześniej kupili rodzice porwanej Halinki. Stefania od razu nabiera podejrzeń i bez wahania powiadamia policję. Jej spostrzegawczość okazuje się bardzo pomocna dla śledczych, ale dla niej samej ma przykre konsekwencje. Traci pracę, a jej odważny gest sprawia, że kolejni potencjalni pracodawcy nie chcą jej zatrudnić.

 

Stefka zwraca uwagę Teo, a zainteresowanie okazuje się wzajemne. I tak obok kryminalnej zagadki pojawia się również znajomość, która może przerodzić się w coś więcej.

 

Twórczość Sabiny Waszut już wcześniej przypadła mi do gustu, dlatego z zainteresowaniem sięgnęłam po 𝘋𝘰𝘣𝘳𝘰𝘥𝘻𝘪𝘦𝘫𝘬ę. Przyznam jednak, że zmiana gatunku trochę mnie zaskoczyła. Nie spodziewałam się takiej historii, ale szybko dałam się w nią wciągnąć. Tym bardziej że jest to pierwszy tom serii 𝑀𝑟𝑜𝑐𝑧𝑛𝑒 𝑡𝑎𝑗𝑒𝑚𝑛𝑖𝑐𝑒 𝑑𝑎𝑤𝑛𝑒𝑔𝑜 Ś𝑙ą𝑠𝑘𝑎, inspirowanej prawdziwymi zbrodniami z okresu dwudziestolecia międzywojennego. Sama świadomość, że za literacką opowieścią kryją się wydarzenia mające swoje źródło w rzeczywistości, dodatkowo pobudzała moją ciekawość.

 

Najbardziej zainteresowało mnie tło przedwojennego Śląska. Autorka pokazała świat, w którym codzienność wielu ludzi była naznaczona biedą, ciężką pracą i ograniczonymi możliwościami. Szczególnie poruszyły mnie losy kobiet, które musiały radzić sobie z trudnościami, jakie stawiały przed nimi zarówno sytuacja materialna, jak i obyczajowość tamtych czasów. Czytając, zastanawiałam się, ile odwagi i determinacji wymagało od nich mierzenie się z codziennością, na którą często nie miały większego wpływu. Lubię takie powieści, które pozwalają mi nie tylko zajrzeć w przeszłość, ale też lepiej zrozumieć ludzi żyjących w zupełnie innych realiach.

Nie ukrywam, że historia wciągnęła mnie na tyle, iż sama zaczęłam bawić się w detektywa. Próbowałam wyłapać szczegóły, łączyć fakty i odgadnąć, kto stoi za tajemniczymi wydarzeniami. Niektóre tropy okazały się mylące, a inne prowadziły mnie w stronę rozwiązania. Końcówka była dla mnie trochę przewidywalna, co w sytuacji tego typu powieści jest dość naturalne, ale nie odebrało mi to przyjemności z czytania. Styl, w jakim napisana jest ta powieść, przypomina mi natomiast sposób pisania innej autorki. Nie zdradzę jednak, o kogo chodzi, żeby niczego Wam nie sugerować. Być może to tylko moje wrażenie.

 

𝐷𝑜𝑏𝑟𝑜𝑑𝑧𝑖𝑒𝑗𝑘𝑎  to miłe zaskoczenie. Najbardziej spodobało mi się połączenie zagadki kryminalnej z obrazem przedwojennego Śląska. Przyznam, że z zainteresowaniem śledziłam nie tylko przebieg śledztwa, ale również losy bohaterów, ich codzienne sprawy i problemy. Momentami to właśnie one ciekawiły mnie bardziej niż próba odkrycia, co tak naprawdę wydarzyło się z małą Halinką. Cieszę się, że dałam tej powieści szansę, bo przekonałam się, że Sabina Waszut potrafi odnaleźć się również w kryminale retro.

_________________________________

Dziś już z Wami się żegnam, życząc dobrego popołudnia i spokojnego wieczoru.

ʜᴀʟɪɴᴀ

__________________________________

Współpraca barterowa / Wydawnictwo Mando

Sabina Waszut

__________________________________

Autor: Sabina Waszut
Wydawnictwo: Mando
Ilość stron: 320
Gatunek: kryminał retro
Data premiery: 09  września  2026
Moja ocena: 08 /10