TAM, GDZIE KOŃCZY SIĘ DROGA

 

𝘗𝘪ą𝘵𝘦𝘬  𝟣𝟥-𝟣𝟣-𝟤𝟢𝟤𝟨

*ℝ𝔼ℂ𝔼ℕℤ𝕁𝔸 *

___________

Czy dom to tylko miejsce, w którym mieszkamy, czy może coś znacznie więcej? To wspomnienia, ludzie, emocje i historie, które czasami próbujemy zostawić za sobą. Ale czy naprawdę można odciąć się od przeszłości i zacząć wszystko od nowa? Właśnie wokół takich pytań krąży moje myślenie po lekturze powieści 𝐷𝑜𝑚 𝑛𝑎 𝑘𝑜ń𝑐𝑢 𝑑𝑟𝑜𝑔𝑖 Ta historia bardzo mi się spodobała i wywołała u mnie znacznie więcej emocji, niż początkowo się spodziewałam. To jedna z piękniejszych powieści obyczajowych, jakie ostatnio czytałam. Autorka całkowicie kupiła mnie swoją opowieścią. Losy bohaterów przedstawiła z niezwykłą czułością. Napisała powieść przepięknym językiem, nie nadużywając metafor. Wszystko w tej książce jest idealnie wyważone.

ᴢ ᴄʏᴋʟᴜ ʜᴀʟɪɴᴀ ᴘʀᴢᴇᴄᴢʏᴛᴀᴌᴀ ɪ ʙᴀʀᴅᴢᴏ ᴘᴏʟᴇᴄᴀ:

𝗞𝗿𝘆𝘀𝘁𝘆𝗻𝗮 𝗕𝗮𝗿𝘁ł𝗼𝗺𝗶𝗲𝗷𝗰𝘇𝘆𝗸 – 𝗗𝗼𝗺 𝗻𝗮 𝗸𝗼ń𝗰𝘂 𝗱𝗿𝗼𝗴𝗶 – 𝗽𝗿𝗲𝗺𝗶𝗲𝗿𝗮 𝟬𝟵 𝗹𝗶𝗽𝗰𝗮 𝟮𝟬𝟮𝟲 𝗿. – 𝗪𝘆𝗱𝗮𝘄𝗻𝗶𝗰𝘁𝘄𝗼 𝗣𝗿𝗼𝘇𝗮𝗺𝗶

ᴛʏᴛᴜᴌ ʀᴇᴄᴇɴᴢᴊɪ: 𝗧𝗮𝗺, 𝗴𝗱𝘇𝗶𝗲 𝗸𝗼ń𝗰𝘇𝘆 𝘀𝗶ę 𝗱𝗿𝗼𝗴𝗮

___________________________________

𝐾𝑎ż𝑑𝑦 𝑑𝑜𝑚 𝑚𝑎 𝑠𝑤𝑜𝑗ą ℎ𝑖𝑠𝑡𝑜𝑟𝑖ę, 𝑐𝑧𝑎𝑠𝑒𝑚 𝑧𝑤𝑦𝑐𝑧𝑎𝑗𝑛ą, 𝑐𝑧𝑎𝑠𝑒𝑚 𝑚𝑟𝑜𝑐𝑧𝑛ą, 𝑐𝑧𝑎𝑠𝑒𝑚 𝑠𝑚𝑢𝑡𝑛ą. 𝑊 𝑠𝑡𝑎𝑟𝑦𝑐ℎ 𝑏𝑢𝑑𝑦𝑛𝑘𝑎𝑐ℎ 𝑝𝑟𝑧𝑒𝑠𝑧ł𝑜ść, 𝑑𝑜𝑏𝑟𝑎 𝑎𝑙𝑏𝑜 𝑧ł𝑎, 𝑤𝑐𝑖ąż 𝑗𝑒𝑠𝑡 𝑜𝑏𝑒𝑐𝑛𝑎, 𝑧𝑎𝑝𝑖𝑠𝑎𝑛𝑎 𝑤 𝑝𝑟𝑧𝑒𝑑𝑚𝑖𝑜𝑡𝑎𝑐ℎ.

Ana pod wpływem chwili zaczyna uciekać przed prześladującym ją mężczyzną. Na tym etapie nie wiadomo jeszcze, kim on jest. Mężem, kochankiem, a może kimś innym? Wbrew rozsądkowi kobieta kontynuuje podróż, mimo rozpętującej się śnieżycy. W efekcie traci kontrolę nad pojazdem, a następnie pieszo, ostatkiem sił, dociera pod drzwi domu na skraju wsi. Na szczęście znajduje ją tam Marcel, lekarz, który zaszył się w tym miejscu, uciekając przed własnym życiem.

Ana podczas rekonwalescencji coraz bardziej przywiązywała się do Marcela, ale on wolałby, żeby poszła swoją drogą. Nie chciał wchodzić z nią w głębszą relację, choć dobrze mu się z nią rozmawiało, a przecież byli dla siebie obcymi ludźmi. Ona zaś miała wrażenie, że Marcel odgradza się od niej murem i trzyma chłodny dystans, a jednak zaopiekował się nią i nie odesłał jej do szpitala. Pragnęła go bliżej poznać.

Każde z nich miało swoje tajemnice i coś, czego w życiu żałowało, ale żadne nie miało odwagi, by się nimi podzielić. On milczał, a ona również miała sekrety, których nie chciała zdradzać. Zawsze starała się chronić ludzi, na których jej zależało, dlatego nie chciała wikłać go w swoje sprawy.

Marcel coraz bardziej fascynuje Anę, a i ona nie jest mu obojętna, choć on nie przyznaje się do tego nawet przed samym sobą, bo wciąż blokuje go przeszłość. Ana powoli wraca do zdrowia, a Marcel zadaje sobie pytanie, co będzie dalej z ich znajomością. Czy Ana wyjedzie, a on jej na to pozwoli? Między tą dwójką mogłoby wydarzyć się coś więcej, ale demony przeszłości wciąż mocno trzymają Marcela. Mężczyzna się wycofuje. Obawia się uczuć do Any i chce, by wyjechała, lecz ona nie zamierza tego robić, bo nie wierzy, że Marcel naprawdę tego chce. On zaś zaczyna rozumieć, że gdzieś za emocjonalnymi bliznami wciąż kryje się dawny mężczyzna i że to właśnie Ana obudziła w nim po latach uśpione emocje. Coś w nim drgnęło, ku jego wielkiemu zaskoczeniu. Ona zaś chciała się do niego zbliżyć, uśmierzyć jego ból, zakleić każdą ranę, ale on nie pozwalał jej sobie pomóc.

Ana przygarnia pod swój dach małego kundelka, którego ktoś porzucił. Wydaje się, że los zwierzaka jest przesądzony i czeka go schronisko, ale ona, nieoczekiwanie dla samej siebie, postanawia się nim zająć, bo dostrzegła w nim psiego przyjaciela. Łatek sprawił, że zaczęła wychodzić z domu. Podczas jednego z takich spacerów spotyka koło starego, opuszczonego dworku Zielichę, starą kobietę, która mówi jej, że jeszcze tu wróci i jest to tylko kwestia czasu. Duchy tego domu będą jej sączyć do ucha swoją historię. Z ust kobiety pada mnóstwo dziwnych słów, które wzbudzają w Anie niepokój. Staruszka ostrzega ją przed zgłębianiem starych historii.

Ana bardzo chce zostać w Przylesiu, ale musi wyprowadzić się od Marcela, skoro on tak bardzo tego chce. Przypomniała sobie dworek na obrzeżach wsi, przy którym spotkała Zielichę. Wkrótce okazało się, że jego właścicielem jest Marcel, który, choć niechętnie, pozwala jej tam zamieszkać. Ana nie rozumie, dlaczego ludzie uważają, że ten dom jest przeklęty, bo dla niej ma on wyjątkowy klimat, a panujący w nim niezwykły spokój działa na nią kojąco. Nawet pozbyła się koszmarów, które nie pozwalały jej spokojnie spać.

Czuje również, że z tym miejscem związana jest jakaś tajemnica. Tarasiuk bardzo chce kupić dworek, ale Marcel równie mocno nie chce go sprzedać. Kim dla Marcela była Alma, która w testamencie zapisała mu właśnie ten dom? Ana wyczuwa, że za zainteresowaniem Tarasiuka kryje się coś więcej. Mężczyzna najwyraźniej wie coś, czego inni nie wiedzą, i bardzo zależy mu na przejęciu posiadłości. Co skrywa w swoich murach stary dworek? Czy tajemnice głównych bohaterów, gdy wyjdą na jaw, zmienią wszystko?

 

Ana nie zdawała sobie sprawy, że drążąc tajemnice tego domu, ściągnie na siebie kłopoty. Nie wiedziała również, że wkraczając w świat Almy, rozpęta prawdziwą burzę, przed którą ostrzegała ją Zielicha. A po burzy przyjdzie coś, co przyniesie ból. Nie podejrzewała nawet, że odkrycie prawdy może zniszczyć zarówno ją, jak i Marcela. Okazało się, że można odsłonić przeszłość, ale czy zawsze warto? Ana zbyt racjonalnie postrzega świat, a tymczasem zielarka ostrzegała ją przed tym, co niewidzialne.

𝑊𝑖𝑒𝑑𝑧𝑎 𝑜 𝑝𝑟𝑧𝑒𝑠𝑧ł𝑜ś𝑐𝑖 𝑛𝑖𝑒 𝑧𝑎𝑤𝑠𝑧𝑒 𝑑𝑜𝑑𝑎𝑗𝑒 𝑠𝑘𝑟𝑧𝑦𝑑𝑒ł, 𝑐𝑧𝑎𝑠𝑒𝑚 𝑝𝑜𝑡𝑟𝑎𝑓𝑖 𝑝𝑜𝑐𝑖ą𝑔𝑛ąć 𝑤 𝑑ół.

Dodatkowym wątkiem, dodającym historii pazura, jest opisany problem stalkingu. Autorka przedstawiła przerażającą wizję bezkarności prześladowcy i bezradności ofiary. Pokazała, że wymiarowi sprawiedliwości brakuje odpowiednich narzędzi prawnych, by ukarać taką osobę i obronić przed nią jej ofiarę. Any nie bierze na poważnie ani policja w Gdańsku, ani ta w Podlesiu, ponieważ stalker potrafi sprytnie się maskować, a ją samą uważają za osobę, która wymyśla sobie całą sytuację. Moje serce skradła scena z Łatkiem, który staje w obronie swojej pani. Ogromne i waleczne serce w małym ciałku.

Dom na skraju drogi to przepiękna historia, która tak bardzo różni się od tego, co teraz masowo pojawia się w kolejnych książkach. Oryginalny pomysł, a przy tym świetnie zrealizowany. W tej powieści potwierdza się przysłowie, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła. Nie wszystkie tajemnice powinny zostać odkryte. Lepiej byłoby, gdyby spoczęły w grobie wraz z tymi, którzy je stworzyli. Marcel chwilami wzbudzał moje współczucie. Jawił mi się jako człowiek wrażliwy, taki, który rozpamiętuje dawne błędy, ale za chwilę mnie irytował, bo popełniał podobne. Biedny chłopczyk, mężczyzna dzidzia. Tylko on się liczył i jego dramaty. Ana odsłoniła mroczne sekrety jego rodziny, a on obwiniał ją o to, że przez nią taka krzywda go spotkała. Otrzymał niełatwą spuściznę, ale trzeba umieć pisać własną historię i brać odpowiedzialność tylko za to, co zależy od nas.

𝑁𝑖𝑘𝑡 𝑛𝑖𝑒 𝑗𝑒𝑠𝑡 𝑛𝑖𝑒𝑜𝑚𝑦𝑙𝑛𝑦, 𝑎𝑙𝑒 𝑗𝑒ś𝑙𝑖 𝑛𝑎 𝑛𝑎𝑠𝑧𝑒𝑗 𝑑𝑟𝑜𝑑𝑧𝑒 𝑝𝑜𝑗𝑎𝑤𝑖 𝑠𝑖ę 𝑘𝑡𝑜ś 𝑚𝑛𝑖𝑒𝑗 𝑜𝑚𝑦𝑙𝑛𝑦, 𝑛𝑖𝑒 𝑤𝑜𝑙𝑛𝑜 𝑝𝑜𝑧𝑤𝑜𝑙𝑖ć 𝑚𝑢 𝑜𝑑𝑒𝑗ść.

𝐷𝑜𝑚 𝑛𝑎 𝑘𝑜ń𝑐𝑢 𝑑𝑟𝑜𝑔𝑖 to wyjątkowa powieść obyczajowa. Zakończenie jest inne, niż się spodziewałam, ale takie jest życie. Niełatwe, nieidealne, podobnie jak losy bohaterów tej książki. Bardzo podobała mi się kreacja postaci, a zwłaszcza Rozalii i starego księdza, którzy byli chodzącymi encyklopediami mądrości życiowej.

Autorka pokazuje, że nasze życie nie zawsze układa się tak, jak sobie to wymarzyliśmy. Czasami przynosi rozczarowania, stawia przed trudnymi wyborami i zmusza do zmierzenia się z tym, od czego przez lata próbowaliśmy uciec. Bywa też, że dopiero kiedy odważymy się zajrzeć w przeszłość, możemy uporządkować teraźniejszość i pomyśleć o tym, co jeszcze przed nami. Skąd mielibyśmy wiedzieć, że jesteśmy szczęśliwi, gdybyśmy nie doświadczyli bólu? Niewiele da się zbudować,  żyjąc w ciągłym poczuciu krzywdy i udręki. Można bez końca rozpamiętywać przeszłość albo zapomnieć i żyć tym, co tu i teraz. Trzeba samemu decydować o sobie. Nasze życie, nasz wybór.

Właśnie takie refleksje towarzyszyły mi podczas lektury 𝐷𝑜𝑚 𝑛𝑎 𝑘𝑜ń𝑐𝑢 𝑑𝑟𝑜𝑔𝑖. Nie znalazłam tu przesłodzonego obrazu uczuć ani przekonania, że miłość rozwiązuje wszystkie problemy. Przeciwnie, autorka pokazuje ją taką, jaka potrafi być w prawdziwym życiu. Pełną niepewności, rozczarowań, ale też nadziei. Podobało mi się, że bohaterowie nie są idealni, mają swoje słabości, bagaż doświadczeń i nie zawsze potrafią postępować właściwie

Autorka potrafiła mnie również zaskoczyć. Kiedy wydawało mi się, że już wiem, w jakim kierunku zmierza ta historia, pojawiały się kolejne wydarzenia, które zmieniały moje spojrzenie na bohaterów i ich sytuację.

𝐷𝑜𝑚 𝑛𝑎 𝑘𝑜ń𝑐𝑢 𝑑𝑟𝑜𝑔𝑖 okazał się dla mnie bardzo udanym spotkaniem z literaturą obyczajową. To jedna z lepszych powieści obyczajowych, jakie przeczytałam w ostatnim czasie, a po zakończeniu lektury miałam poczucie, że dobrze spędziłam z nią czas.

𝐶𝑧ł𝑜𝑤𝑖𝑒𝑘 𝑑ź𝑤𝑖𝑔𝑎 𝑘𝑟𝑧𝑦ż 𝑜𝑏𝑑𝑎𝑟𝑧𝑜𝑛𝑦 𝑏ó𝑙𝑒𝑚, 𝑐𝑖𝑒𝑟𝑝𝑖𝑒𝑛𝑖𝑒𝑚, 𝑠𝑚𝑢𝑡𝑘𝑖𝑒𝑚, 𝑎𝑙𝑒 𝑚𝑢𝑠𝑖 𝑠𝑖ę 𝑝𝑜𝑑𝑛𝑖𝑒ść 𝑖 𝑤𝑎𝑙𝑐𝑧𝑦ć 𝑑𝑎𝑙𝑒𝑗. 𝑁𝑎𝑤𝑒𝑡 𝑤𝑡𝑒𝑑𝑦, 𝑔𝑑𝑦 𝑗𝑢ż 𝑠𝑖ę 𝑛𝑖𝑒 𝑐ℎ𝑐𝑒 ż𝑦ć.

_________________________________

Dziś już z Wami się żegnam, życząc dobrego popołudnia i spokojnego wieczoru.

ʜᴀʟɪɴᴀ

__________________________________

Współpraca barterowa / Wydawnictwo Prozami

Krystyna Bartłomiejczyk

__________________________________

Autor: Krystyna Bartłomiejczyk
Wydawnictwo: Prozami
Ilość stron: 328
Gatunek: obyczajowa/ romans
Data premiery: 09  lipca  2026
Moja ocena: 10 /10